Dün kadere inatlaşmayla biten ruh halimin yerini kabulleniş aldı bugün. Nerede kaldı o inatçılık değil mi? “Bu hayatta olmasa da bir başka hayatta mutlaka!” demiştim… Önemli olan bir başka hayatta yaşanması değilki ama; bu hayatta yaşanması… Bu yaşamda görmedikten sonra bir sonraki yaşamda ya da başka bir yaşamda bunu görmenin bir anlamı yokki..

Çünkü ben bu hayatı yaşıyorum, şu anı yaşıyorum…Ama ne fayda…

İstediğimiz kadar, istediğiniz kadar direnin… Kaderinize istediğiniz kadar karşı çıkın…Kader ağlarını zaten örmüş, yaşayacağımız şeyler zaten yazılmış, neye inat ediyoruz ki…

“Seçtiğimiz yollar kaderimizdir aslında” diye düşünürdüm. “her insan kaderini kendi çizer, seçtiği yollarla, attığı adımlarla” diye düşünürdüm… 

Belki de doğrusu şudur: Kader karşı çıkılmaz, aslında olacak ve olan her şey daha önceden yazıldı. Karşı çıkmak sadece aptallıktır. Çünkü ne yaparsak yapalım, hayat eninde sonunda sizi kendi istediği noktaya getirir. 

Peki hayatın bizim için sakladığı, kapımızda bekleyen o sürprize ne oldu? Hayat bizi neden unuttu?

Hayat unutma bizi…

Geçen ki yazımda; üç gün üst üste nasıl şanslı olduğumu ve güzel şeylerin olabileceğini yazdıydım ya… Hayat… Böyle işte; benim gibi doğduğu için şanslı olan insanlara önce bir ce-e yapar sonra da kaçar. Şansım buraya kadarmış; hayır ben de ne güzel sevindiydim, mutlu güzel bir şey yazabileceğim diye ama yok… Ha mutsuz muyum, değilim; ama daha güzelini yaşayabilecekken, niye bu hayatta tıkılıp kalayım. Hiç olmazsa birini versin hayat diyordum onu da çok gördü bana…

Neyse bakalım… İnsanoğlu olarak her şeye alışıyoruz; buna da alışırız elbet… Ama bir gün benim de hayallerim gerçekleşcek; bu gün değil, yarında değil belki ama bir gün mutlaka… Bu hayatta olmazsa başka bir hayatta…

Ancak şimdik yazabiliyorum…

Çarşamba, perşembe ve cuma günleri çok güzeldi; şimdi keşke bir bilet alsaydım diyorum; çünkü oldukça şanslıydım…Cumartesi günü en ihtiyacım olduğu anda şansım beni terkediverdi; şimdi bir bilinmezlikte yol alıyorum :( Zaten şaşırmıştım, her şeyin istediğim gibi gitmesine; beyin, beden ve ruh olarak şaşırdım o kadar yani. Ben kim şans kim…Neyse bakalım, belli değil, “belki”lik bir durumdayım, olursa şu bloga neşeli bir şey yazmış olacağım; ama pek de umutlu değilim; ama umutluyum da…Öyle işte

Bir de şimdi blog tarzı yerlerde sevdiğimiz sanatçıların, sevdiğimiz müziklerini paylaşmamız telif haklarına karşı bir durummuş; yani cd’den bilgisayara yükleyip ordan bloga indirip paylamak yasal değilmiş; ama link paylaşabiliyormuşuz. Böyle bir yasa eklemişler telif yasasına. Hayır yani; telif yasasıyla ilgili her şeyi tamamladınız; üç kişinin paylaştığı müziğe mi kafayı taktınız. Sileyim mi şimdi ne yapayım bilemedim? Bizim paylaşmamıza karşı çıkacağınıza; blog tarzı yerlerden insanların yüklemesini engelleyecek bir yol bulun; madem teknoloji çağının dibindeyiz…

Öyle işte…

24 Nisanda yine kürkçü dükkanına tırıs tırıs gidiş :((

Öyle işte…

Bir de bilinmezlikte kalmayı, bekletilmeyi ve bekletmeyi, sen bir dur denmesini hiç sevemem ama yapcak bir şey yok :((

Sıkıntılıyım yani…

Aslında sevmediğim şeyler diye ikinci bir liste yapabilirim, güzel olur…

öyle yani..

12 Nisan cuma gecesi Lara Fabian konserindeydim. Çok bir şey yazmaya gerek yok; çünkü Lara muhteşemdi. 3 ya da 4 şarkısını bildiğim bir sanatçıydı, ön yargılarla gittiğim konserden “waaaauvv” diyerek ayrıldım. Çok sempatik, tatlı, samimi ve eğlenceli bir konserdi. Seyrici olarak biz çok eğlendik; ama bir o kadar da Lara’ya karşı pasif kaldık. Lara “bu şarkıda benimle dans edin” dediğinde, “eee dans etsek mi acaba, yoksa etmesek mi?” diye kala kaldık. Ben dans edecektim aslında ama; kimse dans etmeyince, en azından bizim blokta, cesaret edip de kalkamadım :) ah işin sırrı o cesarette zaten… “haydi şimdi siz söyleyin” kısmında bile sesimiz zar zor çıktı… Lara bizi affet ama; Ankara’da iş çıkışı kimse kalkıp zıplamaz ki…Herkes işte bayıldığı ve bir o kadar strese girdiği için, kalkıp zıplamaya mecali kalmıyor. En azından ben öyleydim. Ama çok eğlendik ve kulağımızın pası silindi. Gerçekten büyük bir sessin; sesine sağlık, geldiğin için çok teşekkür ederiz, e yine bekleriz ;)…

Belki de yaşın verdiği bir durumdur. Kapana kısılmak…. Belki de yaştandır…

Uzun zamandır kimseye kendimi anlatamıyorum, yoksa anlaşılmıyor muyum? Anlamış da değilim yani… Yaştandır belki de….

Kimseyle aynı dili konuşmadığın bazı zamanlar oluyor böyle demekki… Hiçbir yere uymadığın, hiç kimsenin yanında duramadığın; kaçmak istediğin ama kaçamadığın; görmek istediğin, özlediğin ama yanına geldiğinde kafanda o kişiyle ilgili hep soru işaretleri olduğu; yalnız kalmak istediğin ama aslında yalnız kalmak istemediğin; çalışmaktan ölmek istediğin ama çalışmak istemediğin…

Yaştandır belki…

Eski mutlulukların tat vermemesi, yeni mutluluklar araman; arayıp bulamaman, bulunca sevememen; eski mutluluğa dönmek istemen, dönünce kaçman, kaçtığına pişman olman, kaçamaman, kaçamadığına kızman belki de…

Yaştandır belki de…

Gitmek isteyip gidememen, gitmeye korkman, korkmana kızman; eskisi gibi kendini değerli görmemen, ama eskisinden de değerli görmen; eskisinden daha cesaretli olman, ama cesaretinin hep bir yerde kırılması…

Belki de yaştan ötürüdür…

Geriye dönüp baktığında uzun yollar tüketmiş olman, tükettiğin yolların güzelliğine hayran kalman, o yolları tekrar tekrar araman…

Belki de yaştandır..

Kazandıklarının kaybettiklerini karşılamaması, hiçbir şeyin sana yetmemesi, içindeki boşluğun hiç dolmaması inancın tam da olsa…

Yaştandır yaştan…

Yoklukların daha acıtması, ama aslında o kadar da acıtmaması, hayatın boyunca gördüğün haksızlıkların artık kanatmaması…

……….

Yaştandır yaştan…

Daha güçlü görünmen, her şeye sabretmen, dayanman…Kapana kısıldığında bile gülümseyebilmen, “her şey yolunda” diyebilmen..

Yaştandır…..Yaştandır….